Roelof Bos
Ik ben Roelof Bos en ik woon met mijn echtgenote al ruim 40 jaar in Feanwâlden. We hebben drie gehuwde kinderen en zes kleinkinderen. Sinds ik in 2018 stopte als wethouder, ben ik actief als vrijwilliger en bestuurslid, toezichthouder en als zelfstandig adviseur. Verbinden van personen, organisaties en belangen is voor mij een belangrijke drijfveer. Mijn aanpak daarbij is doelgericht, met een stap-voor-stap aanpak en gericht op resultaat. Als betrokkenen oog en oor krijgen voor de belangen van anderen, blijkt vaak dat schijnbare tegenstellingen overbrugbaar zijn.
Betrokkenheid en bijdrage DOM
Als DOM-denker of -verbinder heb ik de afgelopen jaren projecten begeleid in vijf dorpen. Deze projecten varieerden van de vraag over het al dan niet voortzetten van dorpsbelang tot de herstructurering en overdracht van een haven aan de gemeente, een verkeers- en een collectief woonproject. Ik kan daarbij vaak een rol vervullen bij het leggen van verbinding tussen vrijwilligers in dorpen en medewerkers en bestuurders van gemeenten. Naast mijn procesmatige kennis en ervaring kan ik mijn brede netwerk inzetten om externe expertise in te roepen.
De kracht van samenwerkende vrijwilligers moet niet worden onderschat. Tegelijk blijkt vaak dat initiatiefnemers vanuit dorpen, vanuit hun (be-)leefwereld een afstand ervaren tot de wijze waarop gemeentelijke processen lopen. Ik vind het steeds de uitdaging om deze twee werelden met elkaar te verbinden en ze wederzijds begrip voor elkaar te laten krijgen. Dan blijkt in DOM-projecten vaak dat er veel meer kan dan voor mogelijk werd gehouden.
Werkervaring
Ik heb werkervaring opgedaan bij de rijks-, provinciale en gemeentelijke overheid en in het bedrijfsleven. Ik ken dus zowel de bestuurlijke als de ambtelijke context, én kracht en werkwijze van vrijwilligersorganisaties. Dat kan ik goed gebruiken als procesbegeleider bij projecten in dorpen én in het landelijk gebied. Het in stand houden van verenigingen en voorzieningen in dorpen en op het platteland is daarbij een thema van alle tijden. Dat wordt extra belangrijk nu het steeds lastiger wordt om bestuursleden en vrijwilligers te vinden. Complexe regelgeving maakt het voor vrijwilligers vaak ook niet makkelijker. Samenwerking tussen verenigingen en dorpen is vaak niet een eerste optie waaraan dan wordt gedacht. Toch kan het tijdig nadenken over samenwerking voorkomen dat er problemen ontstaan, zo is mijn ervaring. Dat vraagt vaak om moedige keuzes. Mijn motto is dan ook: “besturen is vooruitzien”.